Uitdaging nummer 1

Okay, mijn eerste echte uitdaging sinds de hernieuwde kennismaking met mijn Weight Watchers account. Mijn verstandskies is zojuist getrokken. Op zich niets engs, naars of vervelends. Hij was er binnen no-time uit. Ik heb nog langer in de wachtkamer gezeten dan dat ik onder behandeling was.
Het was zeg maar ‘een eitje’.
Maar nu….

Mijn verstand (of is het mijn wishfull thinking brein?) zegt mij dat ik toch wel een beetje zielig ben. En dat dat misschien wel eens reden zou kunnen zijn om vandaag maar geen punten te tellen. Ik heb nog maar 3.5 propoint op vandaag (ja ik weet het, veel te weinig, maar misschien had ik toch een beetje een knoop in mijn maag van het vooruitzicht van de tandarts), dus nog genoeg om te verbrassen aan koeken, frites, boterhammen (witte!) met pindakaas. Hm, een plakkerige witte boterham met pindakaas….
Maar … ik doe het niet! Niet, niet, niet. Ik namelijk wil morgen op cursus weer een min hebben. En dat gaat niet lukken wanneer ik mij vandaag overgeef aan ‘ik ben zoooooo zielig ook al heb ik nergens last van’ bui.
Dus, ik ga thee maken. En wat yoghurt slurpen.

Babette

ps: hoeveel zou een verstandskies wegen?

Hallo…..?

Anybody home?

Voor wie denkt…waar gaat dit over: ik ben Babette. Inmiddels 42 jaar en sinds een kleine twee jaar schrijfster van deze blog. Dat wil zeggen, totdat Weight Watchers met een nieuwe community kwam. Waarbij je ook kon (met de nadruk op kón!) bloggen. En net zo snel als ik afscheid kan nemen van al mijn goede voornemens, nam ik ook afscheid van mijn vertrouwde blog. Dag ‘ennugaikafvallen.com’, hallo Weight Watchers Community!

En zo blogde ik maandenlang het ene na het andere bericht over de WW site. Totdat ik in een WW dipje kwam. En de site met mij. Toen ik na een maand of drie de WW site weer eens aanklikte, was alles anders. Ik kon niet meer bloggen. En woog 5 kilo zwaarder, maar dat terzijde. Hoewel….terzijde…. Ik wil helemaal niet 5 kilo zwaarder wegen…

Dus ging ik weer aan de slag. Ingeschreven bij de WW cursus, een combipas aangeschaft (want dan moet ik wel…ja, ja….ik vermoed dat vooral WW hier ongelofelijk veel aan gaat verdienen, maar goed) en inmiddels ben ik weer redelijk op dreef.
Behalve met het bloggen. Want dat gaat nog steeds niet. En ondanks alle goede bedoelingen van de WW servicedesk, is het probleem nog steeds niet opgelost. Dus…tadaaahhhh….hier ben ik weer !!
En ik kan niet wachten om weer te gaan schrijven (maar nu even niet. Er wachten nog vijf wasjes, een pot thee en een jeans waar ik vanmiddag uitgescheurd ben die ik weer wil oplappen. Maar ik ben er snel weer. Beloofd!).

Babette (inmiddels 42 jaar, en zo’n 8 kilo te zwaar).

My favorites!

‘My favorites’ doet mij altijd denken aan de favorites van het magazine van Linda én natuurlijk Oprah’s favorites.
Aangezien ik geen magazine heb is het wereldwijd maken van mijn favorieten op papier geen optie. En uitvoeren á la Oprah zou waarschijnlijk wat vreemd over komen. Dan zouden de volgende regels zich vullen met “You get a cracker! You get a cracker! And you get a cracker!!”, en dat klinkt toch net wat minder dan “You get a car! You get a car! You get a car! And you get a car!! Of zoals onlangs”"You get a holiday!!”).
Nee, ik wil hier graag mijn eigen Weight Watchers ‘favorites’ delen.

Waar mijn ‘favorites’ aan moeten voldoen? Weinig punten (dus geen bolussen á 11 punten of Magnums voor 7 punten. Die zijn wel ‘favoriet’ maar in het kader van Weight Watchers voegen ze weinig toe), lekker (dus niet zoiets als waterkersboullion. Vast weinig punten maar volgens mij niet te eten) en vullend (dus minstens een uur geen echte trek meer. Psychische trek niet meegeteld, want die kun je zelfs, ik althans, nog na een 6 gangen maaltijd van 87 punten hebben).

Goed, weinig punten, lekker en vullend dus. Daar komen ze. The favorites volgens Babette (misschien schuilt toch een kleine Oprah / Linda wens in mij….)

-Rijstwafels. Bij voorkeur die met zeezout voor een extra ‘bite’. 3 stuks voor 2 punten. Heerlijk voor tussendoor, kaal. Maar ook erg lekker met een beetje rookvlees (slechts 1 punt) of zalm (maar 2 punten voor 50 gram en dat is best veel). In het geval van zalm een beetje peper en zout er overheen. Smullen!
-Matze crackers. Ook nauwelijks punten en zeer geschikt voor een paar plakken oude 30 + kaas (2 punten). Komkommertje erop en smullen maar.
-Yobaho. Of te wel: Yoghurt, banaan en honing. 2,5 punt (wanneer je 0% vet yoghurt neemt) en enorm vullend. Op de Weight Watchers site circuleren een aantal variaties hierop. Bijvoorbeeld zonder honing (voor de doorzetters, want is wel een beetje zuur in het begin. Maar schijnt te wennen). Met muesli kan ook hoewel één van mijn mede afvallers dat ‘zum ****’ vond in het begin, maar ze heeft zich daar geloof ik inmiddels dapper doorheen geslagen. Neem in het geval van muesli in elk geval de ongezoete, anders tikt het flink aan met punten.
-Romige kippensoep uit pak van AH. Eén pak is 5 (of 6, dat weet ik niet meer zeker) punten en meer dan voldoende voor de lunch. Vult ook weer flink.
-Thee. Beetje vreemde keuze misschien, maar 0 punten, zeer vullend en als je een lekker smaakje neemt (en dan bedoel ik niet de kauwgomballen variant die ik laatst bij AH zag liggen, maar meer de Groene Thee soorten, is nog gezond ook) is het ook echt lekker. Absolute redding bij opkomende snaai/crash gedachten.
-Griekse yoghurt, voor de variatie. Deze yoghurt vereist absoluut honing, want is anders erg zuur. Maar heerlijk dik en vol, in tegenstelling tot de dunne vluchtige 0% vet yoghurt.
-Komkommer met aromat. 0 punten!!
-Een old time favourite op het WW forum: Appeltje met rozijnen en kaneel in de magnetron en vervolgens wat Optimel gele vla er overheen.

Enfin, dit zijn er nog maar een paar. Maar ben heel benieuwd: wat zijn jullie favorites?!

Babette

(1 punt op tot nu toe, nog 28 te gaan vandaag).

Gezocht: discipline. Prijs n.o.t.k.

Ik vraag mij de hele dag al af: hoe doe je dat, gedisciplineerd zijn. Is dat aangeboren? Dus als je het niet hebt, heb je dan pech? Of kun je het ook aanleren?
Persoonlijk behoor ik (geloof ik) tot de categorie: ‘Moet het nog leren’. Op bepaalde vlakken dan. Ik heb als kind een Montessori lagere school tijd mogen doorlopen, dus een zekere mate van discipline werd mij al met de paplepel ingegoten. Ik ben zeer gestructureerd als het mijn boekenkast betreft (wissel nog wel eens van ‘op alfabet’ naar ‘op kleur’ of ‘op schrijver’ maar er zit altijd een logische lijn in) en zal het huis niet uitgaan zonder mijn bed opgemaakt te hebben. Daarentegen heb ik vandaag de hele middag besteed aan het filen van mijn bankafschriften vanaf 2007 (inclusief het nog uit de post-enveloppen halen). Ruim 3 jaar aan bankafschriften dus, die tot vanmiddag allemaal in één doos (dat dan weer wel, er miste niet één exemplaar van al die jaren) lagen te wachten tot het moment dat ik het ‘licht’ weer zou zien en mijn driejaarlijkse file middagje zou houden.
Structuur heb ik dus op de een of andere manier wel, maar ik weet nu al dat ik de discipline mis om vanaf vandaag ieder bankafschrift dat binnen komt meteen te filen. Dat lukt wel even, een afschrift of drie, en daarna hou ik het weer voor gezien. Al mijn goede voornemens ten spijt.

Maar ik beperk mij nu even tot discipline in het huishouden. Heel vaak wens ik mijzelf toe dat ik op een ochtend wakker wordt als de gedisciplineerde moeder die nooit een volle wasmand heeft, wiens kinderen nooit hoeven te vragen waar die broek is die al 4 dagen geleden in de wasmand verdween, die nooit een stapel strijk van hier tot Tokio heeft liggen en die ieder voorjaar begint met ‘de grote schoonmaak’. Zo’n overzichtelijke gedisciplineerde moeder / vrouw.

Die discipline hoef ik natuurlijk niet omdat ik dan een altijd blinkend huis heb. Waarom ik die discipline dan wel wil? Omdat ik denk dat mensen die dergelijke discipline wel hebben, ook ‘vanzelf’ slank worden / zijn / blijven. Omdat ze zich kunnen inhouden wanneer er een raketje voorbij komt (wat ik overigens gisteren ook gedaan heb, hoera!) of omdat ze zich niet vergrijpen aan zakken chips en doorslaan na het eten van één negerzoen. Want ze hebben discipline.

Vandaar mijn vraag: gezocht.: discipline. Prijs n.o.t.k.
Dan stop ik vandaag nog met het eten van (of zelfs denken aan) ijsjes, stroopwafels, Scholiertjes, aangeboden saucijzenbroodjes, taartjes op verjaardagen, oliebollen met oud en nieuw, kerstkranzen met kerst, paaseitjes met Pasen, appeltaart omdat die toevallig in de ijskast staat wanneer manlief hem laat staan, resten vlees van het bord van mijn kinderen omdat zij geen trek meer hebben en ik eigenlijk al stiekem (ondanks mijn best wel volle maag) er een beetje op zat te azen, de laatste Magnum uit de vriezer omdat ik dan niet meer in de verleiding kan komen (om vervolgens de volgende dag een nieuwe voorraad te halen voor manlief), of taart op kantoor omdat er weer iemand jarig is.
Nee, dat zou ik dan allemaal niet meer doen. Mijn huis zou iedere dag blinken en ik zou minstens drie keer per week gaan hardlopen. Zucht….als, als….

Babette

ps: omdat discipline helaas niet overdraagelijk is, zijn alle tips welkom. Wat zijn jouw manieren om gedisciplineerd te blijven? Zijn die er überhaupt of komt het toch weer neer op hersenkronkels die te pas en te onpas mijn kwade of juiste goede ‘ik’ beïnvloeden?

The day after

Woensdag 07.00 uur. Ik zit op de bank, probeer naarstig los te komen van het ‘the day after’ gevoel, maar de restanten op de keukentafel (de lege negerzoen verpakking en het bakje waar nog één appelpunt in zat) liegen niet. Stom, ik had die lege verpakkingen ook meteen weg moeten gooien gisteren.
Ik analyseer mij suf tot ik een ons weeg (meest irritante uitdrukking ever, er bestaat namelijk helemaal níets dat je kunt doen ‘totdat je een ons weegt’ en toch blijft er iets hoopvols in die uitdrukking zitten) waarom ik het nu toch weer niet kon laten om te beginnen aan die éne negerzoen (de laatste, die er al een paar dagen lag, dus die móest gewoon weg), wetende dat daarna het hek van de dam zou zijn.

Het begon gisteren bij het saucijzenbroodje. Rond dinertijd onverwacht even bij iemand op bezoek, kreeg een saucijzenbroodje aangeboden en kon niet afslaan. Nou, dat is natuurlijk onzin….ik kon het prima afslaan. Maar deed het niet.
Bij thuiskomst bleek dat ik maar liefst 10 punten naar binnen had zitten werken. Tjemig, dat is net zo veel als 8 matzes met zalm, 5 rijstwafels met lekker beleg of twee pakken ’5 punten kippensoep’ van AH.
Enfin, ik hield mijn hoofd nog prima op een rij, ging braaf soep eten (die 5 punten kippensoep, enorme aanrader. Zit in een pak, huismerk AH, ‘romige kippensoep’. Vult enorm en nog lekker weinig punten ook).
Ben vervolgens enthousiast verder gegaan met mijn huisopruim actie en tegen elf uur vond ik dat ik genoeg gedaan had. Tijd voor een kopje thee en even zitten.
Waarom ik de koelkast open deed weet ik niet meer, maar daar ging het mis. Ik zag de negerzoen verpakking, door mijn hoofd ging de gedachte aan die éne negerzoen die er nog in moest zitten en dat ik die eigenlijk uit de weg wilde ruimen zodat ik er niet meer door verleid kon worden. En voor ik het wist zat hij in mijn mond.
Stom, stom, stom! Ik had hem gewoon in de prullenbak moeten doen. Zoals ik vorige week nog deed met een zak M&M. Hup, in de kliko.
Maar nee hoor, hij verdween in mijn mond. En ja, toen waren de remmen los. Dus ook nog het laatste stukje appeltaart opgegeten (‘want dan was het ook maar weg’). En na het stukje appeltaart nog 3 scholiertjes. Puur. Waar ik geen opruim excuus voor had, aangezien het pak nog helemaal nieuw was en het zelfs speciaal heb moeten open maken.

Ter mijner verdediging: zowel de negerzoen als het stukje appeltaart stonden er voor manlief, die het al dagen negeerde (hij wel, hoe lukt hem dat?!?). Had hij het nu maar gewoon opgegeten, dan had ik er geen last van gehad. Dus eigenlijk is het zijn schuld. Toch? Zou ik daar dan misschien ook geen punten voor hoeven te rekenen?
En die scholiertjes heb ik ook alleen maar voor hem in huis omdat hij een onwaarschijnlijke snoeperd is (om dat onwaarschijnlijke te illustreren: vanmorgen, toen ik om 5 voor 7 aan het aanrecht mijn Senseo-tje stond klaar te maken en aan het dubben was of ik nu al wel of niet dat glas optimel zou nemen, kwam hij met een slaaphoofd de keuken in, liep rechtstreeks naar de snoepkast, pakt een stroopwafel eruit, mompelt “goedemorgen lief” en neemt met een gelukzalige glimlach een hap. Als een soort voorgerechtje voor het ontbijt. En, om het nog irritanter te maken, hij komt geen gram aan).

Maar goed, daar zit ik nu. Weer een nieuwe dag, weer vol goede moed. Hoewel licht balend, weet ik wel waar het gisteren aan lag. Ik had nooit dat saucijzending moeten nemen. Want zodra ik een zijstap maak gaat het mis. Wat dat betreft ben ik net een AA-er. Eén slokje bestaat niet. Gewoon niet doen. En dag bij dag nemen.

Inmiddels 08.30 uur en één koffie en een glas water verder. Ik ga mij maar eens melden bij mijn weight watchers mede forum leden. En opbiechten….

Babette (nog steeds zoveel kilo’s, en nu ook nog een negerzoen, te gaan).

I’m back?

Zaterdagmiddag, 17.08 uur. De score voor vandaag is een Magnum (mini, dat wel, en met dark chocolat, dus ‘gezonder’ dan de melkchocolade), 3 matzes met zalm (toen was ik nog redelijk bezig met verstandige keuzes…ergens daarna is het mis gegaan)en twee stukken appeltaart. Dan tel ik de LU Granen koekjes van vanmorgen niet mee. Die waren namelijk noodzakelijk want ik voelde mij misselijk. En dus moest ik iets eten om mijn maag weer een beetje tot rust te krijgen. En ja, die punten tellen niet, want daar kon ik niets aan doen….ahum.
Net als het glas cola, als remedie tegen de misselijkheid. Die telt niet in punten, want dat is medicinaal……

Mmmm….Ergens knaagt er iets dat het toch niet helemaal volgens plan gaat. Mijn voornemen om mij nog even ‘bikiniklaar’ te maken voor de vakantie is zo langzamerhand overgegaan in een korte cursus ‘badpak-acceptatie’. Hoewel ik vanmorgen nog enthousiast aan mijn medebewoners meldde dat ik mij eigenlijk best lekker voelde met mijn 76,5 kilo en 1.72 mtr, knaagt er toch ergens iets.
Dit is niet wat ik mij voorgenomen had toen ik vorig jaar februari aan WW begon en na een half jaar op het gewicht van 69 kg uit kwam. Okay, scheelt dat ik van 84 kilo kom. En als ik de foto’s van toen zie, kan ik nu nog steeds opgelucht ademhalen. Mijn onderkin die als een soort Hekking op iedere foto vooraan leek te staan is verdwenen, en ik hul mij niet langer in zwarte jurken, zwarte jasjes, zwarte blouses en zwarte nachtponnen. Ik voel mij best lekker in mijn vel, en kan (over het algemeen) aan wat ik wil. Die nieuwe jeans maatje 30 er dan even buiten gelaten…

Dus wat nu? Blijven dromen van die paar kilo minder en na maanden aanrommelen voor wat betreft mijn kilo’s weer de schouders eronder zetten ? Of accepteren dat dit mijn ideale gewicht is?

Nee! Dat doe ik niet. En dat hoeft ook niet. Want met WW heb ik dé manier gevonden om die kilo’s er onder te krijgen.
Kom op zeg, ik heb niet voor niets al die dieettactieken vaarwel gezegd, sinds ik met WW na jaren strijd eindelijk weer rust in mijn gefrustreerde hoofd kreeg.
Hoe vaak dacht ik niet ‘hoe kom ik ooit weer op gewicht??’, ‘waarom is iedereen slanker dan ik??, en ‘nog één keer Sonja, en dan lukt het wel’. Nee, WW bracht mij zo ver dat ik geen brooddieet meer volgde (toen ik 16 jaar was, een paar decennia geleden), geen Leven lang Fit meer deed (werkte super, maar op een gegeven moment verlang je zó naar wat aardappelen naast je stukje vlees), Sonja buiten de deur zette (na een jaar lang iedere maandag opnieuw te zijn begonnen om vervolgens op dinsdagmiddag (ontbijtkoektijd) er zo van te balen dat ik altijd eindigde bij de snackbar voor wat troostfrites) en ook Joanna Kortink gedag zei (“Uit de ban van je eetbuien”, om het maar over de psychologische kant te gooien. Geweldig boek, maar ik ben er geen ons minder om gaan wegen).

Echt, ik koester nog steeds de (dappere) dag dat ik mij over al mijn vooroordelen heen zette (ik naar een WW cursus?? Tussen al die mensen?? En dan ook nog ‘en plein publique’ op de weegschaal staan?? Mooi niet!) en toch naar die WW cursus ging. Zes dorpen verderop, dat wel. Want niets leek mij enger dan mij te melden bij WW, om vervolgens ook nog die moeder van het schoolplein tegen te komen. Maar het viel vreselijk mee, en na twee weken was ik 3 kilo lichter en verkocht. Letterlijk en figuurlijk.

Dus so far so good. Ik was eindelijk weer onderweg naar mijn droomfiguur en (eigenlijk nog belangrijker), ik had weer rust in mijn hoofd. ‘Met WW komt alles weer goed’…. Maar ja, in plaats van stabiliseren bij 69 kg, wilde ik die 65 halen. En ging het een beetje mis. Een kilo of 6 mis. Dus zit ik nu weer op 76.5. Maar op naar de 70!

Alleen….die rare gedachten van mij. Die hersenkronkels die goed praten wanneer ik richting de vriezer loop om een Magnum te pakken. Die rare psyche die het zelfs goed kan praten dat ik bij misselijkheid Lu Granen koekjes moet nemen en (nog erger), dat daar geen punten voor geschreven hoeven te worden want ” ik kan er toch niets aan doen dat ik misselijk ben”?

Zucht….wie is er nu sterker? De snoep-ik of de echte-ik? Ha, de echte-ik natuurlijk!
En die echte-ik weet heel goed wat ze moet doen. Naar de WW cursus, en wel zo snel mogelijk. Woensdag ga ik weer. Schoorvoetend en wel, maar ik ga. Want ik weet inmiddels dat dat de stok achter de deur is die ik nodig heb.

Dus WW coach….ik kom er aan!!!

Babette

ps: de ww coach zal toch niet op vakantie zijn?

Dr. Frank (enstein) deel 3

Er lijkt maar geen einde aan te komen. Mijn fascinatie voor deze ‘dokter’ is blijkbaar heel groot. Maar ieder die wat pondjes te veel heeft kent dat gevoel waarschijnlijk wel. Dan is je fascinatie voor iedere mogelijke manier van afvallen groot.

Hetzelfde had ik met Sonja Bakker. Al haar boeken had ik in mijn kast. Ik smulde van alle succesverhalen, kocht het magazine en droomde ervan ooit als uitvouwposter met nietjes in mijn buik in de Sonja te mogen verschijnen. Als ‘Bakkertje of the year’.
Maar helaas, mijn relatie met Sonja is na verwoedde pogingen van volhouden na een jaartje gestrand met een indrukwekkende plus in gewicht. Acht kilo wel te verstaan.
Voor mij geen Sonja, Dr.Frank, Dr. Atkins of wie dan ook meer. Ik heb mijn lesje geleerd.
Wat niet betekent dat ik mijn strijd heb opgegeven.
Nee, zeker niet! Sterker nog….ik heb de strijd (voor het grootste deel) al achter mij liggen. Nog maar een kilo of 4 te gaan, en ik ben op mijn meest ideale gewicht! Joehoe!
Maar daarvoor heb ik heel wat mislukte pogingen moeten doorstaan.

Misschien dat dat ook één van de redenen is waarom Dr. Frank mij zo bezig houdt. Enerzijds boeit alles mij dat met afvallen te maken heeft. Anderzijds lees ik zoveel herkenning in de reacties op Dr. Frank terug. De wanhoop van zo graag willen geloven dat dit het echt is. Dat Dr. Frank de redder!, de prins!, onze held! in nood is.
Ik las dat één van de tien deelnemers die is verkozen door Dr.Frank en de Telegraaf om mee te doen, al tien kilo kwijt is. Tien kilo in vier weken.
Tenzij deze meneer (want het is een meneer) het formaat van een gemiddeld olifanten mannetje in Artis heeft, kan ik niet geloven dat het goed is. Tien kilo in vier weken.
Picture this: een ballon die al een maand of twee in een hoekje van de kamer ligt. Prik daar met een vork in en wat krijg je dan? Juist, een zielig verschrompeld velletje van de ballon (en mogelijk een huilend kind, maar dat terzijde).
Iets waar al zolang druk op staat, namelijk het vel van de gemiddelde te zware Nederlander, verschrompeld en gaat hangen wanneer het binnen 4 weken zoveel kilo’s kwijt raakt. Dat is helemaal niet goed voor je lichaam. Snapt niemand dat dan?

Ach, ik vind het geweldig voor de deelnemers die zo goed geslaagd zijn. Maar ben heel benieuwd hoe de kerstfotoreportage van volgend jaar er uit ziet. “Een jaar later, met Dr. Frank”. Ik vrees dat er maar weinig van de tien uitverkorenen op staan die hun gewicht hebben kunnen behouden.
Voor een enkeling zal het wel de uitkomst zijn. Bijvoorbeeld voor degene die altijd een prima gewicht heeft gehad maar tegenwoordig iedere avond met haar nieuwe vriendje gezellig op de bank chocotoffs zit te eten (wat is dat toch dat gaan samenwonen per definitie als gevolg heeft dat je minstens 5 kilo aankomt? Daar zou de overheid eens een onderzoek naar moeten doen!) en na een paar maanden tot haar schrik ontdekt dat ze ‘topzwaar’ is geworden.
Voor haar zou het wel een blijvende uitkomst kunnen zijn. Maar voor ieder die al jaren en vaak ook decennia lang denkt, droomt en leeft met Kcal, Slank zijn met Kerst (of de komende bruiloft van je oud klasgenootje), dieetpoeders, weegschaal momenten (‘s ochtends meteen na het plassen, naakt) en in de boekenkast minimaal 3 verschillende dieetboeken heeft staan, voor diegene is Dr. Frank niet de oplossing.
Althans, dat is mijn sterke indruk. Maar misschien vergis ik mij. Misschien blijkt over 4 jaar dat Dr. Frank wél de blijvende oplossing voor overgewicht is. Misschien dat ik over 4 jaar vooraan sta wanneer Dr. Frank een prijs krijgt op het hoogste wetenschappelijke niveau. Misschien bestaat over 4 jaar mijn bakkertje om de hoek niet meer omdat we allemaal het brood links laten liggen en voornamelijk eten van de eiwitten die rechtstreeks komen van de leuke kipjes uit onze tuin. Misschien…. heeeeeeeeeeeeel misschien.

Maar ik denk het niet.

Babette (40 jaar, en weer een kilootje verder naar haar ideale gewicht. Met dank aan WW).